Hiking around Bogota: Paramo de Sumapaz

The territory of the Bogota Capital District may bear the environmental impacts of Colombia’s biggest metropolis, it also harbors a unique, yet not very well-known nature reserve. (Published earlier on Colombia Reports)

Situated in Bogota’s largest and mainly rural locality and less than three hours driving south from the city centre, you’ll reach a landscape hardly found anywhere else on the globe. Sumapaz national park is home to one of the world’s few Paramo climates, that only exist in Colombia, Ecuador and to a lesser extent Peru, Venezuela and Costa Rica. The Paramo of Sumapaz is the biggest, and according to our guide Juan-Carlos, also the most beautiful one.

As we leave the city behind in Usme, the road starts curling itself around the mountains, soon changing the urban sprawl for tree spiked slopes and green meadows dotted with grazing cows. As the bus climbs higher and the temperature drops, the asphalt makes way for a bumpy dirt road. Due to the harsh climate, farming is risky business at these altitudes, as chances are likely that the night frost will destroy the crops.

Frailejones
Gradually, potatoes and carrots make room for typical Paramo vegetation such as the Frailejon, a tough family of desert-like plants that can reach an age of well over one hundred years. Only plants that can adapt themselves to the cold, windy weather and survive the acid soil here. Bad news for the trees, but their inability to root in the higher Paramo provides us with astonishing views on the surrounding mountains, that reach more than 4,000 metres up into the sky.

Water
Besides being a natural park, the Sumapaz Paramo constitutes a very important part of Bogota’s water reserves. A thick layer of humus functions as a sponge that slowly releases its moisture to lower lying slopes. Unfortunately agriculture has already wiped out much of the lower lying Paramo, thereby posing a direct threat to the water supply of millions of people. Farming has also affected the habitats of the eagle, spectacled bear and puma, among others. Climate change constitutes another threat, as come scientists think 75 percent of the Paramo-climates will disappear due to global warming.

High up the area still seems unspoiled. Fields of flowering Frailejones stretch as far as the eye can see, while black lagoons and jaw dropping abysses provide for the necessary variation. As rays of sunlight prick through the clouds and magically paint the landscape a bright yellow, we forget about the fierce wind that has been battering our faces all day.

More information

Ezel verkracht bij overval

Voor de jeugdige overvallers die donderdagochtend Nederlandse tijd in het Colombiaanse Cartagena een circus beroofden was de gebruikelijke buit blijkbaar niet bevredigend. Ze vergrepen zich tijdens de overval aan een vrouwtjesezel, het enige aanwezige circusdier.

*Artikel eerder gepubliceerd op http://www.depers.nl/opmerkelijk/339971/Ezel-verkracht-bij-overval.html

De bende maakte bij de diefstal onder meer kassa-opbrengsten, circusattributen, make-up en geluidsapparatuur buit. De acrobaten moesten ook een deel van hun kleding afstaan. ‘Eigenlijk hebben ze alleen de tent laten staan,’ verzucht circusleider Janer Olascuaga in een lokale krant.

Tot grote verontwaardiging van de medewerkers verkrachtten de jongens na de roof om beurten ezelin Paola, die een prominente rol speelt in de voorstellingen van het kindercircus.

Seks met ezels is in sommige delen van Colombia overigens niet ongewoon. Het is een publiek geheim in het Zuid-Amerikaanse land dat veel jongens uit dorpen aan de Caribische kust hun eerste seksuele ervaringen opdoen met ezels. Vorig jaar openden twee broers uit het stadje Sincelejo zelfs een ezelinnenbordeel waar ze naar eigen zeggen goede zaken mee doen.

De lokale politiecommandant heeft toegezegd alles in het werk te stellen om de verantwoordelijke jeugdbende op te rollen. Circus ‘El Triunfo’ hoopt ondertussen op materiële steun van de Colombianen om de voorstellingen door te kunnen laten gaan en de kinderen weer aan het lachen te krijgen. Paola maakt het naar verluidt goed.

ELN website runs comfortably on Dutch server

* This article was published on Colombia Reports. A Dutch version of this article was published on Webwereld.

Despite being regarded a terrorist organization by the European Union, the website of Colombia’s second largest guerrilla group ELN runs comfortably on a server in the capital of the Netherlands, Amsterdam. The internet provider is a leftist Spanish non-profit organization.

Due to a series of human rights violations, the National Liberation Army (ELN) has been considered a terrorist organization by Brussels since 2004, as is the case with the internationally more known FARC.

Groups on the European terrorism black list are automatically banned in the Netherlands and are not allowed to deploy any activities there. Bank balances can be frozen and activities such as membership recruitment can be penalized with one year of imprisonment.

The facilitation of websites of organizations on the European list of terrorist organizations is also prohibited, according to the Dutch Prosecution General’s Office. The degree of offense depends on the contents of the site, says a spokesman. Therefore, he could not yet tell if action is going to be taken against the ELN site.

Possible complicating factor is that the ELN site is hosted by Spanish provider Nodo50 that has its servers in the Netherlands. According to the European directive on electronic commerce an ISP is obligated to act when they are hosting an illegal site, but not when they merely transmit information from servers that are not their own.

XS4ALL, the Dutch company facilitating the hosting of the website, does not check if any of their clients appear on a terrorist list. “That is not only impossible but also undesirable, because it would mean that we as internet provider decide what’s allowed on the internet,” said spokesman Niels Huijbregts. “We are not liable in any way, but if the judiciary informs us that a site on one of our servers is prohibited, we will take it offline immediately.”

Because XS4all is not physically hosting the website on its own servers, but only allowing the server to be stationed in the company’s datacenter, the company could block the IP-address of the website, but this would take all nodo50 websites offline. According to XS4all, this would even be illegal. “A possible notice-and-takedown request would have to take place in Spain. We can’t do anything about that,” the spokesman said.

The ELN uses its Spanish-language website mainly to lay out its alternative political views. President Alvaro Uribe is heavily criticized, as is the US for its military involvement in Colombia. The site furthermore offers messages from the war front, a video of a training camp in the forests of Colombia and a possibility to get in touch with the guerrillas.

Over the years, the Marxist rebels have kidnapped thousands of people for ransom and still hold over two hundred hostages. Moreover, the ELN is held responsible for civilian casualties due to the use of landmines and attacks on Colombian infrastructure. The guerrilla group was founded in 1964 and now has between 3500 to 5000 fighters, less than half of the FARC. Since the arrival of the Uribe government in 2002 the Colombian rebel groups are on the defensive.

Bogota off the beaten track

Psychologist and politician Hernando Gómez takes tourists to places in Bogota where you generally are happy to stay far away from. His tours offer you a peek in the life of the city’s lowest classes. Article published on Colombia Passport.

After half an hour walking through the Santa Fe neighborhood in the center of Bogota it occurs to me that a man on a motorbike has been following us all along. When we cross the street he suddenly disappears. “He reached the boundaries of his territory,” explains Hernando Gómez (55), our guide this evening.

“Neighborhoods here are divided between different gangs, who all have their own armed ‘campaneros’ guarding the streets.” He points to the yellow taxis cruising down an empty street for the umpteenth time. “Obviously they are not here to score a ride, they are paid to serve as vigilantes.”

It’s the hidden side of Bogota street life which you are unable to see with an untrained eye. Before we entered this tricky ‘barrio’ Gómez had to ask one of our group of twenty to take off his baseball cap. It might have led to costly misunderstandings with Santa Fe’s gang members, who communicate using their baseball caps in a silent sign language only they seem to understand. And if the city’s homeless are suddenly sleeping elsewhere, Gómez knows there is ‘social cleansing’ taking place and it’s better not to enter a certain neighborhood.

Gómez, a psychologist who acquired some fame as candidate-mayor for Polo Democrático Alternativo in 2007, over the years already has shown thousands of people the harsh reality of the Colombian capital’s ‘barrios marginales’, in day- and nighttime. ‘The hiker of the city’, as he’s popularly known, is a man with a mission. Strongly sympathizing with the underprivileged, Gómez wants to show what’s life like on the dark side of Bogota. “About half of the Bogotanos live in poor neighborhoods, one million of them not even earning a dollar a day. Of the other half many either hardly know about their living conditions or simply turn a deaf ear on the problem,” says Gómez. “As wealthier Colombians we live next to a waterfall, but we generally don’t hear the noise of it anymore,” he adds metaphorically.

To make sure people do see and hear, Gómez takes students, foreigners and blue collar workers alike to the districts where the displaced live, where the gangs reign, or where sex-workers are being exploited. During the four to five hour walks it appears that every street corner has a story to tell. Funny stories. Sad stories. Horrifying ones as well, like the one he kicks off with when we’re strolling along Cementerio Central. Stopping in front of a row of ordinary-looking houses, Gómez informs us of their macabre past. “In the eighties this place served as an illegal funeral parlor. The bodies of victims of social cleansing practices mysteriously disappeared, until it came out that they were solved in acid.” It was also the time when car accidents would be used to get rid of dead bodies, explains Gómez, “by putting them between the victims of the crash.”

One of the continuing sad stories of Santa Fe is prostitution. Brothels, love motels and well-known clubs like La Piscina and El Castillo line up along the streets. Shadowy figures are monitoring the scene from dark corners of the street, while big-breasted women with heavy make-up sell their bodies on the pavements. Some of them are moved in packs between Bogota, Pereira, Cartagena and Medellin, never longer in one place than three months to prevent them getting rooted. Their cedulas taken from them, they are fairly limited in their movements.

While he is talking two young girls with way too short skirts for the cold rainy night are passing by. Street hookers looking for customers. They perform their services for prices as low as 3,000 pesos, Gómez knows. Santa Fe was declared ‘zona de tolerancia’ by the city government in 2002, which means that prostitution is tolerated here. It also means that the neighborhood has deteriorated badly and fallen into the hands of (former) paramilitary bands. As the Santa Fe barrio borders on the financial district and is on the nomination to be redeveloped in the nearby future, ground prices are high and attract a lot of foreign investment. Gómez points out the empty apartment blocks surrounding us. “Families are forced to leave their homes. If not for the bad security situation, it’s because they get threatened by the criminal syndicates to sell their properties for submarket prices.”

The bad parts of any city present themselves as an ‘erotic attraction’ to him, Gómez jokes. And yet another story follows. Once having to wait ten hours for a connecting flight in the Peruvian capital of Lima, he couldn’t resist the temptation of going uphill, ignoring the warnings of gang violence. Hardly after entering the barrio, he indeed got a gun pointed at him. “I said, you can have my twenty dollars or we can have some beers together.” Gómez ended up feasting with his attackers and almost missed his flight back to Colombia because they wouldn’t let him go.

His astonishing diplomatic skills also paid off in Ciudad Bolivar, in the poorer southern part of Colombia’s capital. There he was threatened with a knife while showing around Swedish embassy personnel. But to the surprise of the Swedes who already had taken their wallets out to hand over their money, the thief and Gómez ended up hugging each other. This evening in Santa Fe he also repeatedly demonstrates he gets along very well with the people on the streets. “I love them a lot,” he says with a broad grin on his face, after a chat with a homeless young man selling self-made art.

But even streetwise Gómez doesn’t get away with everything. Walking with a group of fifty people a few years ago, he ran into some armed thugs who robbed them of all their possessions. Seeing the terror on our faces, he immediately starts to play it down. “One armed robbery is not bad, considering the fact that I organized hundreds of excursions through several rough parts of the city.”
—-
Note: The walking tours by Hernando Gómez cannot be booked and are not always officially announced. He likes to ‘keep things informal’. Besides Santa Fe he regularly visits La Favorita, La Perseverancia, Las Cruces and various places in Ciudad Bolivar.

Personas de la calle

Graffiti in Bogotá, referring to last year's Operación Jaque, in which Ingrid Betancourt was liberated

This week I’m indulging myself in Bogotá’s street life. Monday evening I went for a walk through the Santa Fe-barrio, one of the city’s red light districts and a very tricky neighbourhood controlled by paramilitary bands. To be sure, I didn’t go alone, but with a group of twenty and our guide Hernando Gómez, a former leftist candidate to be mayor of Bogotá (more elaborate story to follow).

Yesterday I strolled the streets of La Candelaria and further uphill with 28 year old Dylan and his dog Tiger (which he pronounces in spanglish as ‘teagur’). This former soldier is one of the city’s more than twenty five thousand ‘recicladores’, people who sort out garbage on the street for anything worthy of selling. Dylan is specialized in wood. He rings my doorbell every once in a while with a huge supply of fuel for my chimney, for which he will charge between 5 en 7 thousand Colombian Pesos (around 2 euro’s). It’s a tough job, but he seems to be happy. Due to his social skills and his 6-year career as a recycler he has a lot of friends in the neighbourhood.

In the evening I hooked up with the Aguadepanelitas-project. Since one year, people from the local Couchsurfing-community hit the streets every wednesday to hand out bread and aguapanela to the countless homeless people. Although the reason to be out there obviously is not to feel better about ourselves, it’s rewarding to see how thankful these ‘personas de la calle’ are. Not only because of the food and drinks, also because for once they’re not ignored. Downright heartbreaking is the image of two indigenous women with four small children sitting on the pavement in the busy Calle 19. Judged from their still relatively unspoiled dresses they probably only recently arrived in the city, to join the tens of thousands of internally displaced people that had to flee from the Colombian conflict zones.

Friday I’m planning to join another walk organized by Hernando Gómez. This time the excursion will lead us through Santa Inés (‘El Cartucho’), until it’s eviction considered Bogotá’s most dangerous barrio.

Bogotá veilig?

Bogotá is statistisch gezien een relatief veilige stad, de slechte buurten op de berghellingen in het zuiden en uiterste noorden daargelaten. Ik ben daar nog niet geweest, maar wil er wel een keer heen, onder begeleiding, zonder geld en dingen van waarde.*

Zo nu en dan bereiken je berichten uit die armere wijken. Gisteren kreeg de situatie aldaar een gezicht. Een neefje van een vriendin, zeventien jaar oud, is op straat doodgeschoten. Erg treurig, al onderhoudt ze weinig contact met dat deel van de familie. De laatste keer dat ze haar nu overleden neefje de hand schudde was een jaar geleden, uitgerekend op de begrafenis van zijn oudere broer. Toen was hij al aan de drugs. Twee andere broers waren al eerder omgekomen door drugsgerelateerd geweld, dus heel verrassend is zijn lot niet te noemen. De begrafenis zal ongetwijfeld net als de vorige naar Mexicaans gebruik worden opgeluisterd door mariachi’s. Krijsende vrouwen en roepen om wraak zullen het drama compleet maken.

Filmmakers zouden een hoop ‘plezier’ kunnen beleven aan het Colombiaanse ‘tokkie-gezin‘ waar de jongen uit voortkwam. De aan de drank geraakte vader, een overtuigd ‘Uribista’ (aanhanger van de rechtse president Uribe en alleen al daarom niet geliefd bij de rest van de familie), verwekte maar liefst twintig kinderen bij verschillende vrouwen en liet ze stuk voor stuk aan hun lot over. Alleen de vrouwen uit het gezin weten zich aan de malaise te onttrekken door hard werken en het opzetten van eigen bedrijfjes. De oudste zoon is succesvol als advocaat. Het is afwachten wat er met de jongste telgen uit het gezin zal gebeuren. Ze zijn nu nog tussen de acht en twaalf jaar oud, terroriseren ze over enkele jaren ook hun buurt?

Personas de la calle
Ook in het oude centrum waar ik woon leven veel mensen op straat. Voor de meeste ‘personas de la calle‘ hoef je je geen zorgen te maken. Ze bedelen, laten je verder doorgaans met rust en zijn in tegenstelling tot de junks in Amsterdam wél blij met een stuk brood. Met de ‘recicladores’ is het bovendien goed zaken doen. Dylan en William brengen me wekelijks een zak hout voor de open haard en als ik het geld niet gepast heb gaan ze gerust een biljet voor je wisselen.

Helaas is er ook een ander slag mensen op straat te vinden, dus je moet wel goed op je hoede blijven. Ik ben al twee keer in aanraking gekomen met een drugsverslaafde ‘loco‘ die me erg agressief benadert. De eerste keer dat ik hem weigerde iets te geven bleef hij me achtervolgen en kreeg ik als afscheidscadeau een klodder spuug op mijn wang (misschien voor de zekerheid nog maar even een tbc-test doen?). De tweede keer dreigde hij me te vermoorden en in stukken te hakken. Misschien heeft hij bij de paramilitairen gezeten? Als ik hem in het donker tegenkom zet ik het wel op een lopen. Ik vertrouw er maar op dat ik harder kan rennen dan hij met zijn door drugs uitgeteerde lichaam.

Er doen ook verhalen de ronde dat er naast de gebruikelijke zakkenrollerij de laatste tijd meer gewapende berovingen plaatsvinden in de wijk waar ik in woon. Statistisch is het niet na te gaan, maar ik ken twee zeer recente gevallen uit mijn directe omgeving. Zo kreeg Julio, waar ik twee keer mee op stap ben geweest, drie weken geleden een pistool in zijn zij gedrukt. Hard ‘auxilio‘ roepen bleek genoeg om de dader te laten vluchten. Ik denk dat ik in zo’n geval maar beter niet de held uit ga hangen. Gewoon ‘tranquilo’ zeggen en netjes die peso’s overhandigen. Ik zorg er door dit soort verhalen wel voor dat ik zo min mogelijk geld bij me heb. En die bankpas laat ik voortaan ook maar thuis als ik hem niet nodig heb.

Andrea ontsnapte deze week aan een beroving door drie mannen hier bij mij in de straat. Die probeerden haar te omsingelen, waarop ze resoluut de op de hoek gelegen bakkerij in vluchtte. De uiterst sympathieke eigenaar – die laatst nog op ons verzoek overschakelde naar Nederland-IJsland – haalde resoluut een pistool (!) achter de toonbank vandaan en rende de straat op. De mannen waren al weggerend.

* Disclaimer: Ondergetekende acht zich niet verantwoordelijk voor het veroorzaken van overmatige bezorgdheid bij familie en vrienden. Lees vooral de laatste twee alinea’s niet als je rustig wilt slapen.

Kafka in Colombia

Stel, je raakt je identiteitsbewijs kwijt. In Nederland ga je dan naar het stadhuis om een nieuw document op te vragen. Dat kan wat voeten in de aarde hebben, maar écht veel tijd zul je er niet aan kwijt zijn. In Colombia betekent het kwijtraken of beroofd worden van je ‘cedula’ (de moeder van de Colombiaanse persoonsdocumenten en veel belangrijker dan je paspoort) een lange, lange mars langs de instituties. Het kan zomaar drie jaar duren voordat je weer beschikt over dat papiertje. Voordat je weer bestaat. Want zonder cedula geen paspoort, geen bankrekening en geen toegang tot allerlei andere diensten.

Het is maar een van de vele voorbeelden van de verschrikkelijke bureaucratie waaraan Colombianen bijna dagelijks blootgesteld worden. Ga maar eens solliciteren: waar de meeste werkgevers in Nederland je op je blauwe ogen zullen geloven dat je CV de waarheid spreekt, moet je in Colombia met je originele diploma’s aan komen zetten om je beweringen hard te maken. Vaak is zelfs dat niet genoeg; om als bioloog of politicoloog erkend te worden zul je je tegen betaling – en uiteraard zonder dat daar ook maar iets tegenover staat – als zodanig moeten registreren. Maar dan ben je er nog niet, want je door de universiteit erkende diploma moet om duistere redenen eerst nog eens tegen betaling door een overheidsinstantie worden goedgekeurd. Als je gelukt hebt sta je daarvoor drie dagen in de rij, elke dag voor een ander loket.

Vanwege dit soort kafkaïaanse taferelen lopen Colombianen dag in dag uit met papieren te zeulen. Formulieren moeten vaak persoonlijk overhandigd worden, dus als je langs meerdere instanties moet ben je daar in een grote stad als Bogotá al gauw een dag aan kwijt. Of meer, als het kantoor voor je neus sluit. Om die kantoren in te kunnen word je overigens onderworpen aan een reeks rigoreuze veiligheidsmaatregelen. Van elke laptop die een gebouw binnenkomt wordt bijvoorbeeld merk en serienummer genoteerd, om diefstal te voorkomen.

In het verleden maakte de Colombiaanse bureaucratie zelfs slachtoffers. Er zijn gevallen bekend van mensen die onnodig op straat zijn doodgegaan, omdat ze hun verzekeringsbewijs niet bij zich bleken te hebben. Ze werden daarom voor de zekerheid maar niet geholpen. Van de zwervers die hier op straat liggen te slapen zou ik eigenlijk niet weten of de ambulancediensten zich over hen ontfermen als ze stervende zijn. Het lijkt me heel sterk.

Bedreigde onderzoeksjournalist laat ‘het andere Colombia’ zien

De Colombiaanse journalist Hollman Morris was afgelopen weekend in Nederland voor de vertoning van een film over zijn werk op het door Amnesty International georganiseerde ‘Movies that matter’-festival. De 39-jarige Colombiaan viel met zijn kritische en onthullende reportages internationaal veelvuldig in de prijzen, maar wordt in eigen land voortdurend bedreigd.

Morris’ programma Contravía – door een publieke zender uitgezonden op een tijdstip waarop de meeste Colombianen al in bed liggen – laat de persoonlijke verhalen zien achter de bloedige oorlog die delen van het Zuid-Amerikaanse land al tientallen jaren in de greep houdt.

Intiem portret
In ‘Unwanted Witness’ (dinsdag om 19.00 nog te zien in Filmhuis Den Haag) volgt documentairemaker Juan José Lozano Morris vier maanden lang op de voet. Het levert een intiem portret op van een man die zijn kritische verslaggeving moet bekopen met een voortdurende stroom van bedreigingen uit de hoek van leger en aan de regering gelieerde paramilitaire groepen. Enkele jaren terug vertrok hij zelfs met zijn gezin naar Spanje toen de doodsverwensingen concreter werden. Colombia staat al jaren hoog op de ranglijst van voor journalisten meest dodelijke landen. Ook vakbondsleiders vallen er bij bosjes, en met ruim 3 miljoen interne vluchtelingen is het Latijns-Amerikaanse land na Soedan het land met de meeste ontheemden.

Met Contravía wil Morris naar eigen zeggen ‘het andere Colombia’ laten zien, het Colombia van de verdwijningen, de barbarij en het geweld. ‘Ik geloof niet in de bureaujournalistiek van de grote media, waarin alleen de experts aan het woord komen. Ik wil de stem van de slachtoffers laten horen en durf stelling te nemen. Ik kan niet onpartijdig blijven als ik oog in oog sta met een moordenaar.’

En dus reist Morris geregeld af naar de meer afgelegen plekken op het platteland, waar zich, ver van de grote steden, de grootste menselijke drama’s voltrekken. Van eenvoudige campesinos die van hun land zijn verdreven door de guerilla of aan de staat gelieerde rechtse paramilitaire groepen, omdat ze geen kant in het conflict wilden kiezen. Van arme cocaboeren die door de ‘war on drugs’ hun inkomen kwijtraken, maar door het falende sociaal-economische beleid van de Colombiaanse staat nauwelijks een alternatief hebben. En zo filmde Morris afgelopen najaar ook het keiharde optreden van het leger tegen indianen die in de regio Cauca demonstreerden voor meer landrechten. Andere media volstonden met het standpunt van de regering-Uribe, die de indianen volgens een vast stramien beticht van banden met de FARC.

Berlusconi
Ook Morris zelf is vele malen beschuldigd van sympathieën met de linkse narcoguerrilla. ‘Iedereen die het beleid van president Alvaro Uribe bekritiseert krijgt die – meestal ongefundeerde – beschuldiging vroeg of laat naar zijn hoofd geslingerd; oppositieleiders, mensenrechtenactivisten, vakbondsleiders, rechters, zelfs Human Rights Watch.’

Het ergste vindt Morris dat Uribe journalisten zoals hij persoonlijk via de media aanvalt, een strategie die hij lijkt te hebben afgekeken van de Italiaanse premier Silvio Berlusconi. ‘De bedreigingen komen weliswaar niet van de president, maar hij schept er wel uitdrukkelijk het klimaat voor.’

‘Uribe probeert daarmee de aandacht af te leiden van zijn eigen dubieuze verleden’, meent Morris, die nog eens wijst op de gerechtelijke onderzoeken die lopen tegen tientallen partijgenoten van de president, wegens vermeende banden met paramilitaire groeperingen. Er is geen officiële censuur in Colombia, benadrukt Morris. ‘Maar veel journalisten censureren zichzelf uit angst voor consequenties al op voorhand.’

Mede daardoor is het programma van Morris, waarvan hij in vijf jaar tijd bijna tweehonderd afleveringen maakte, een eilandje van onafhankelijke journalistiek in een medialandschap dat verder wordt gekenmerkt door een verregaande concentratie van macht. De twee grootste media-imperiums zijn in handen van twee rijke families, die ook eigenaar zijn van de meest invloedrijke Colombiaanse bedrijven: frisdrankgigant Postobon, luchtvaartmaatschappij Avianca en Bavaria (niet te verwarren met de Nederlandse brouwer). Van de twee belangrijkste commerciële televisiezenders zit vooral RCN helemaal op de lijn van de regering-Uribe. En El Tiempo, de belangrijkste krant van Colombia, was tot anderhalf jaar geleden eigendom van de invloedrijke familie Santos; de huidige vice-president Francisco Santos Calderón was er zelfs hoofdredacteur, maar legde die functie neer toen de campagne voor Uribe begon. Ook minister van Defensie Juan Manuel Santos maakt deel uit van de familie.

Derde presidentstermijn
De vanwege zijn harde aanpak van de FARC populair geworden Uribe probeert nu met een grondswetswijziging een derde presidentstermijn af te dwingen. ‘Dat zou erg schadelijk zijn voor de Colombiaanse democratie,’ zegt Morris, die echter ook de eerste haarscheurtjes waarneemt in de populariteit van de rechtse president.

‘Uribe praat alleen maar over de oorlog en heeft daarmee lang de aandacht kunnen afleiden van de sociale en economische problemen in het land, maar dat begint zo langzamerhand uit te werken. Bovendien is het een illusie om te denken dat de FARC militair te verslaan is. Dat gaat in ieder geval heel veel tijd, geld en slachtoffers kosten. Het alternatief is onderhandelen, zoals bijvoorbeeld voorgesteld door senator Piedad Córdoba en haar vredesorganisatie ‘Colombianos por la Paz ’. Voorwaarde is wel dat ook de guerrilla publiekelijk de ontvoeringen zal moeten afzweren en meer bereidheid moet tonen om te praten.’

(Eerder gepubliceerd op De Nieuwe Reporter )

Bogotá, not as dangerous as you think

Bogotá is not the place your parents want you to be, and telling other travelers you´re heading for the capital of Colombia is a guaranteed recipe for terrified reactions. For many, the city is synonymous with violence, like the whole country.

True, Colombia only seems to hit the headlines when bad stuff is happening. But does it really live up to its bloody image? Strolling down the streets of Bogotá, the answer is clearly ´no´.

To be sure, there is still a conflict in Colombia. But the fighting between leftist guerrilla, paramilitary groups and the army mostly takes place in remote jungle regions and rural areas. As for most of the (decreasing number of) assassinations and kidnappings.

Bogotá, in the beginning of the 1990´s still considered as one of the world´s most violent cities, is no longer for the brave, as the New York Times stated a while ago. For a metropole with such a bad name, it´s indeed surprisingly easy-going. Bogotá has a nice colonial quarter, a lively cultural scene, several options for a good ´rumba´ and lots of friendly people. The capital of Colombia is certainly not the dirty little jungle town that Hollywood wants you to believe.

The statistics support the feeling you get on the streets of the city centre. Between 1995 and 2005, the homicide rate dropped with a sheer 71 percent to 23 per 100,000 inhabitants. Washington D.C. has a higher murder rate, as have Mexico City, Rio de Janeiro and Chicago, among others.

How did a notoriously dangerous place like Bogotá transform into a relatively safe and well-run city?

To be continued…

More fun with volcanoes

For some people simply climbing a volcano isn´t exciting enough. There should be a reward waiting on the top, something better than a great view. Why not board down the slopes after you went through all the trouble of getting there?

That´s what Darryn Webb, the Australian owner of a popular hostel in Léon, Nicaragua, must have thought when he hiked the nearby Cerro Negro, an active volcano that usually erupts every seven years.

Using a regular sandboard proved to be too painful of an experience. The sharp volcanic gravel shreds your skin to pieces if you fall. After experimenting with mattrasses, coffee tables, fridge doors and other unconventional means of transport Webb decided a simple wooden plank with a strip of plastic would do the trick. Ever since, thousands of tourists sped or tumbled down the black mountain. This afternoon about 25 tourists from all over the world put their lifes at risk.

After a 40-minute hike the summit of the smoking volcano offers magnificent views over the Nicaraguan landscape, including several other volcanic cones. As we walk through clouds of sulfur, our Dutch guide Kim shares some nerve-wrecking news. The Cerro Negro, with 158 years the youngest volcano in Nicaragua, is a little bit over time. In line with its seven year cycle, it should have erupted about two years ago. But no worries, she says with a smile on her face, if it suddenly decides to burst, it still takes about 40 minutes before hell breaks loose.

Before descending, we all dress up in neat orange overalls and safety glasses, as if an American penitentiary facility decided to organise a hike for its prisoners. After all the tension building up, my run is a bit of an anticlimax. Whereas some of the other boarders seem to reach speeds up to 40 or 50 km an hour, my plank eats itself into the black gravel time after time. I´ll stick to snowboarding in the future.